Absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (studia na Wydziale Malarstwa w latach 1994 –1999, dyplom w pracowni prof. Leszka Misiaka). W 2018 r. uzyskała tytuł doktory w dziedzinie sztuk plastycznych na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie.
W swojej twórczości proponuje radykalną strategię obecności: ciało niepełnosprawne, kobiece i wystawione na spojrzenia staje się medium sztuki i narzędziem krytyki społecznej. Wpisując się w tradycję sztuki feministycznej, Pawlik wprowadza perspektywę disability studies, redefiniując znaczenie cielesności odbiegającej od normy. Jej praktyka ma wymiar polityczny – jest sprzeciwem wobec marginalizacji i próbą wyobrażenia nowych form wspólnoty.
Joanna Pawlik wychodzi od własnego, intymnego problemu niepełnosprawności, a następnie poszerza spektrum zagadnienia włączając do pokazu swoich prac działania artystów nieprofesjonalnych. Tworząc razem z innymi „ performerami życia” spójne wypowiedzi w postaci kuratorowanych przez siebie wystaw, jak i reżyserowanych spektakli, zmienia wydźwięk utworów amatorskich. Proces powstawania prac staje się w przypadku twórczości Pawlik równie ważny jak ich „autonomiczne” istnienie. Nawiązywanie relacji, przełamywanie barier, powtarzanie improwizowanych opowieści, jak również zwiększanie aktywności społecznej niepełnosprawnych znajduje się w centrum praktyki artystycznej Joanny Pawlik. Artystka dąży do zmiany, ułatwiania im swoistego „coming outu” rozumianego dosłownie jako wyjście z domu. Sama musiała zmierzyć się z „gapieniem”, kiedy po latach przeżywania wstydu, ujawniła swoją niepełnosprawność, upubliczniając osobiste prace artystyczne.