Tina Hrevušová „Postangelic”

Performans stawia pytania o to, co wydarza się po przekroczeniu stanu boskiej czystości i wyidealizowanej egzystencji. Przygląda się również temu, jak istoty i byty ulegają przemianie, gdy wychodzą poza role i formy, które zostały im pierwotnie przypisane.

Postanielska istota wyrosła poza swoją anielską naturę – w wyniku apokalipsy, ewolucji, boskiej transformacji lub doświadczonej traumy. Przestaje pełnić rolę opiekuna, zyskując nowe funkcje, moce i cele – bardziej złożone, niejednoznaczne i wymykające się prostym kategoriom.

Figura anioła nie przybiera tu swojej tradycyjnej postaci. Staje się siłą prowadzącą, obecnością zdolną do transformacji – bytem, którego istnienie podważa utrwalone narracje o boskości i tożsamości. Jest potworna, lecz nie jest zła. Odmawia podporządkowania się narzuconym normom.

Istota ta wyłoniła się z osobistej traumy, splatając własne doświadczenie z głęboko ludzką potrzebą poszukiwania sensu i poddawania się przemianie.

W swoim pęknięciu otwiera przestrzeń dla wyobrażenia nowych mitologii, nowych etyk i nowych sposobów istnienia. Zaprasza do myślenia o nowych formach miłości – czułych, potwornych i żywych właśnie dzięki wewnętrznej sprzeczności, w której swoje miejsce znajduje również nienawiść.

To studium potwornego stawania się. Rozdarcie nie oznacza tu końca ani zniszczenia, lecz początek metamorfozy. Istota stawia pytania: Co musimy z siebie zrzucić, aby w pełni stać się sobą? Co znajduje się poza narracjami, które zostały nam przekazane?