kompozycja na taśmę, video, saksofon…

to „rzeźba dźwiękowa” jako działanie na granicy koncertu, instalacji, video i ruchu – przestrzenny zapis dźwięku, który rezonuje w substancji fizycznej i architekturze, pozostawiając odbiorcę w płynnym zawieszeniu intymnego dialogu z materią, w którym dźwięk, kształt i ruch przenikają się, budując napięcie pomiędzy formą a jej niedokończeniem – między strukturą a ulotnością, kontrolą a przypadkowością. eksploruje granice między dźwiękiem, przestrzenią i cielesnością, tworząc wielowarstwową narrację dźwiękowo-wizualną.

Spotkanie „form otwartych”, jest nie tylko dialogiem, lecz wzajemnym pochłanianiem się i transformacją obu światów. Jest też moim osobistym spotkaniem z Tonym Conradem po 12 latach, ponownie w językach dźwięków ciekłej materii…


Comments

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *