Praktyka artystyczna Tiny Hrevušovej wyrasta z badań opartych na doświadczeniu i często przyjmuje efemeryczną formę. Pracując na styku rysunku, performansu i rzeźby, tworzy spekulatywne środowiska, w których wyobraźnia, hybrydyczność, podatność na zranienie i monstrum stają się sposobami oporu wobec normatywnych struktur.
Czerpiąc z teorii posthumanistycznej i queer, Tina bada posthumanistyczną tożsamość, cielesność oraz przepuszczalne granice między tym, co ludzkie i nie-ludzkie, traumą i transformacją. Traktując ciało jako zmienną materię, zdolną do rozpadu i rekonfiguracji, przygląda się afektywnym procesom, poprzez które podmiotowość nieustannie ulega przekształceniom.